YORULMA YOL DEVAM EDİYOR

İlk öğretmenim "İnsan unutan varlıktır" derdi, burası bir çölde yolculuğum başladığı yerdi, ilk öğretmenim celaldi, bilirdim aslında celal de cemaldi, ancak onun talimi çölde ıssız yerlerde, vahşetteydi, belki o zaman bana bu gerekliydi. Öğretmenim bana bir şey öğretmeyi, beni ağlatmadan beceremezdi, ağlayınca şefkatle bir mendil uzatmayı severdi, ağlatan da mendili uzatan da aynıydı halbuki. Günler geçti, yıllar geçti çöl bitti, bir gün celali bir savaşın ardında öğretmenim yitip gitti.

 Rabbim ordaydı, Rububiyet nispeti devam etmeliydi, yolum bir şehre çıktı, kalabalıklar vardı, otobüsler kalkıyordu, artık yürümüyorduk, artık ıssız çölde değildik, artık düşmüyordum, Rab bir öğretmende daha tecelli etti.

 İkinci öğretmenim sık sık  "Unuttuğun zaman hatırla" derdi. İlki bir yönden ikincisi her yönden bakıyordu. Kime mi, hem bana hem hakikate. Aslında onun için hakikatle benim aramda pek de fark yoktu, o insanın Kuran'ın ikiz kardeşi olduğu, enel Hak diyenlerin anlayaşıldığı, tenzihle teşbihin birleştirildiği, cem edildiği diyardan geliyordu.

"Unuttuğun zaman hatırla"dedi tekrar tekrar, gücüm yettikçe zikrettim. Bir hadisti sözünün menşei, zaten onun diyarında her sözün geldiği kaynaktı hadis.Kimsenin seni çıkmıyordu yüksek perdeden, Peygamber konuşuyordu, o ancak fısıldıyordu. Fısıltı gibi yumuşaktı sözleri, nefse en ters gelen şeyleri söylerken bile incitmiyordu, seni tanıdığında ve kusurunu gördüğünde ayıplamıyordu, gülümsüyor, ben burdayım diyordu. SANA İNANIYORUM, BU KUSUR SEN DEĞİLSİN. Bu hiç birşey. Kusur gidiyordu. Hiç deyince hiç oluyordu. Vehim diyordu, toz oluyordu günahlar.

Düşünüyordum, düşünüyordum.  Fasih olsa da hep bir paradoks vardı sözlerinde, sırları paradoksların arasına ekmişti sanki, bilmeceler gibi takılıyordu aklıma günlerce gecelerce, rüyalarda aldığım oluyordu cevapları, bilmeceler eninde sonunda çözülüyordu, inanmak yeterliydi çözmek için inanmak ve beklemek. 

Ama bunu henüz çözememiştim, unuttuğu zaman nasıl hatırlayacaktı ki insan?
Demek insan ya unutmak ya hatırlamak değildi insan hem unutmak hem hatırlamaktı, ve aslen hatırlamak ve yer yer örtülüp unutmaktı insan.
Unutmak üstünü örtmekti hatırlamanın, vücudi değildi, ademiydi,hatırlamak asıldı. Artık biliyordum, normal olan unutmak değil hatırlamaktı.
Ve normalin ölçüsü insanların sayısal çokluğu değil Hz. İnsan'dı.

Öyleyse unuttuğumuzda hatırlayabilirdik çünkü hatırlayacağımız şey tam orda duruyordu, bir yere gitmemişti, silinmemişti, baksak görecektik.Bakmayı istiyor muyduk mesele oydu?

Biliyorsun değil mi?  Çoğu zaman insan acı veren şeye bakmak istemez, yarasına, oysa bakmak göz kapamaktan iyidir.

Allah Hafizdir unutan değil, Allah Basir'dir göz kapayan değil, Allah Habir'dir haberleşmeyi reddeden değil,bu isimler bizdedir, örtmesek...

Acizsin unutursun görmezsin haber almak istemezsin anladık. Hep aynanın sırlı tarafına bakıyorsun. Bu olduğun durum olman istenen durum değil, sen aynanın parlak yüzü için yaratıldın, güç yetirmen, hatırlaman, vefa göstermen, görüp gözetmen, haberdar olman için.

Korkmak, unutmak, kesip atmak, görmezden gelmek, her ne amaçla olursa olsun istenen şeyler değildir, yahut onlardan daha iyileri vardır. Onlar taban durumudur, tavan değil.

Ancak doğruyu yapmak için bunlardan iyisini bilmeyen yaraya bakınca düşüp bayılacak gibi olan bunları seçmekte mazurdur. Fenasını bekaya gurbetini kurbiyete çeviremeyen mazurdur. 

Ama bize lütfen "amel etmemeyi" yapılabilecek en yüksek şeymiş gibi anlatmasın. Aktif durum her zaman pasif olana yeğdir. Hiç oturanla Allah yolunda savaşan bir olur mu? Savaşanlar oturanlardan kat kat üstündür. Ama insanın her eylemine, her meyline günah nazarıyla bakandan, yapraklar gibi sessiz sedasız durmasını beklemek tabiidir. Ama yapraklar bile rüzgara meyleder, sağa sola oynaşırlar, duramazsın öyle bir halde ölü gibi kalamazsın. Henüz ölmedin.

Hatırlamak, hafızanın seni yönetmesine izin vermek değildir, hafızan yeniyi yaşamaya izin vermiyor diye unutmak da çare değildir. Unutmakla savaş.
Hafızanı da her şey gibi yerli yerine koymalısın, ne başının üstüne, ne ayak altına. Hafızan seni yönetmek isterse onunla da savaş.
Allah bir şeyi alınca daha iyisini verir,amenna, daha iyiyi görmek için bile öncekini unutamamak lazımdır.

"Herkes" ölçü değildir, ölçü esma-i ilahidir. Ölçü Peygamberdir. Ona benzeyemem sanma,peygamberler ümmetlerinin potansiyelini temsil ederler.

Peygamber kimseyi unutmadı. Ardında bırakmadı, yanında götürdü, kab-ı kavseyne kadar, bu Allaha bakan gözüne şaşma da vermedi. Çünkü seni beni oraya götürürken çokun bir olduğunu, Ondan gayrı olmadığını biliyordu.Demek yapılabilirmiş.

Söyle bana sen Onunla baş başa kalsan kaç kişinin adını söylersin, kaç kişiye "onlara da selam olsun" dersin, sana gelen selamı onlara da bölersin. Sana göre Onun huzurunda onları anmak bile edepsizlik. Sen eksik biliyorsun, sana her gün namazda tahiyyatta Peygamberini ve alini ashabını, İbrahim'i alini ve ashabını andıran sırrı ıskalıyorsun, onlar onları andılar, sen anmıyorsun, sen Onu onlardan ayrı sanıyorsun.

Oysa bilsen Ona huzurunda senin şu şu şu yüzlerini çok sevdim, bana onlardan yine görün demek en güzel edeptir, Allah suretine vefa göstereni sever, hepsi Allah'ın sureti, hepsi Onun vechinden bir vecih.

Sen Onu onlarda görüp duruyorsun ama fark etmiyorsun.
İnsan kalbi alemi icine alir birini kabul icin birini cikarmaya gerek yoktur. Bu coklukla neyaparim deme Allah namina sevilirse cok birdir.

İnsan kalbinde çoku bir eden tevhid sırrı varsa kalabalıklar birdir.

Sakın "Batın-ı kalbe Ondan gayrı girmez" deme gene anlamıyorsun, Ondan gayrı yok ki...
İnsanin günü cismi elinin uzandığı menzil dardır, bir isi yaparken diğerini bırakır, ruhu, kalbi, hayali geniştir çok şeyi elde tutabilir.

Cismin dairesinden kalbin ve ruhun dairesine geç o zaman alemi cebine koyup gezersin.
Yoruldum, sana anlatmaya çalışmaktan yoruldum, dinlemeyen kulağa vefadan yoruldum. Sende Onun yüzünü görmesem çoktan bırakıp gitmiştim ama yoruldum, artık dinle...
Lütfen ayırma, bağla, bağlı olanı fark et. Her bir şeyi birbirine bağlayan rakikaları fark et, Onun seninle kalbinin seninle benim aramızda oluşunu fark et, Onun nispette zuhur ettiğini fark et. İman kopuş değil ittisaldir. Onunla, yani her şeyle... Kalbine aldığın şeyler kadar imanın marifetin.

"Yorulduğun zaman başka bir işe sarıl" diye ikaz etti öğretmenim, "çalışmaktan yorulan tembeldir" diye ekledi. Sözünü dinlediğimi görünce "Söz dinleyecek kadar tembel" diyerek şefkat gösterdi.

Merhametten daha güzeli yok diye düşündüm.
Yorulmamalıydım, yol devam ediyordu. Öğretmenim yürüyebileceğime inanıyordu, ben de onun üzerinden kendime inanıyordum.

GARİBİN MÜJDESİ

 

‎"Müminler ki gariptirler müjdeler olsun o gariplere". Gurbet memleketinden uzak olmak, vatan-ı asliden sazların koparıldığı yerden, Ondan...

Mümin gurbette olduğunun farkında olana denir. Ve ona müjde verilir, Müjde gurbetin içindedir, manen şöyle denir ona:
Hani sen kendini Ondan uzak sanıyorsun ya, bir sen var bir de O sanıyorsun ya, dünya çilehane ve gurbet sanıyorsun ya, yok öyle değil.Bak içine, O kalbinle senin aranda, bak etrafına nereye dönsen Onun yüzü karşında.İyice bak ki bu müjde ilkin kendini gurbette hissetmeyene verilmez, önce faniliği hissetmeyene beka şerbeti içirilmez.

O zaman müjde gurbetin soğukluğunu kurbiyetin sıcaklığına çevirir. Sevgilim ne güzelsin, bir yerden değil her yerden gamzeni görüyorum.

O herkese mizacına uygun şerbeti içirir, belki benimki bu baharatlı hoş kokulu çaydır. Sunumu porselen bir demlikte, benzeri bir fincandadır.

Yok, fincanın ne ehemmiyeti var deme, evet aslolan içilen şeydir ama fincanın letafeti elde tutuluşu, gözüne ve dudağına hoş gelişi mühimdir.Boşuna mı RAHMAN Suresinde fincanlar anlatılıyor.
İçtiğini sunan sâki de önemlidir. İnsan bilmediği bir içeceği güvenmediği birinin elinden içmez. Güven ve teslimiyet varsa ne verse hoştur.

Boşluktan doğar aşk

Allah en cüzî, en süflî sebebin eline en küllî, ulvî neticeyi takar ki kendi görünsün.
Kuru çubuktan sarkan sulu üzüm tanelerini nazarımıza veriyor Üstad Bediüzzaman.
İnsan da öyle diye düşünmeden edemiyorum kuru bir çubuktaki üzüm taneleri gibi.

Allah insanı, halifesini, isimlerinin tümünü emanet ettiği, ruhundan üflediği varlığı, unsurların en süflisi olan topraktan yaratmadı mı? En yüksek gayeyi en düşük sebebe bağlamadı mı? En uzak varlık mertebesini halifelik makamı kılmadı mı?

İnsanın bir talebi var, aslında insanın çok talebi var, belki bir vecihten bir de, çok da, bir.
İnsan aciz ama kudreti talep ediyor, fakir ama zenginliği, hiç bir şeye muhtaç olmamayı, istiğnayı istiyor, yalnız ama yalnız kalmaktan haz etmiyor, zelil ama aziz ve şerefli olmayı düşlüyor. İnsan hep olanla olmasını istediği arasında bir boşluğa yöneliyor. Allah bu boşluktan tecelli ediyor.

Hak boşlukta görünür. Tıpkı ışığın boşlukta yayılması gibi nasılını bilemediğimiz bir biçimde müşahede ederiz Onu. Tam da varoluşçuların varoluşsal boşluk duygusu dedikleri yerde zuhur eder, ah bilseler ne kıymetli bir şey bulduklarını, Allah oradan tam da o boşluktan konuşur insana.

Kabenin içi boştur, camilerin içinin boş olması istenir, mihrapta bir boşluğa yöneliriz, içimizde hep bir boşluk hissederiz, kalbimizin dışını eşya ile temas ettirsek de içini boş tutmamız istenir, batın-ı kalp ayine-i sameddir, ona gayr girmemelidir. Peygamberlerin velilerin çöllere çıkışı böyle telakki edilmelidir. Ellerimizi boş iken açarız, bomboş diye gösteririz.

Aşk bu boşluğa yönelişimizdir. Bir sesleniştir hiçbir yankının duyulmayacağını bildiğimiz bir ıssız vadiye, gecenin derinliğine bırakılan bir fısıltı, okyanusa bırakılan boş bir cam şişede bir mektup, kayboldum, bul beni.

Hak çağrıya icabet eder, çöle iner, okyanusta bizi bulur, gece soğuk ve boş odamıza gelir, nur olur mescidimize iner, yüzümüze değer, kalbimize dolar, sıcacık olur değdiği dolduğu her yer. Boşlukta görünür bize, esfel-i safilin ile ala-i illiyin arasındaki boşlukta yürürüz durmadan, kah aşağı kah yukarı, kah yitik, kah vecd içinde, hep Ona kavuşacağız diye. Aslında boşlukta kimse ilerleyemez, adımlarımız vehmidir, adımlarımız duadır, adımlarımız aşkın ta kendisidir. Böyle bakarsanız aşk bir his değil bir eylemdir. Edip de eyleyememe halinin eylemi belki.

Bu yüzden aşk insanı eyleme geçirir, aşık yerinde duramaz, sevgilisini arar durur, bir yerde oturup kalamaz, uyuyamaz, gayr ile konuşamaz, ne yapsa da Onu görse, hangi pencerelerde arasa bulsa, hangi perdeyi gözlese, kimden Ona dair bir haber alsa, ne yapsa da memnun etse, kendini beğendirse, ne yapsa da gülümsetse.

Aşık sevgilisinin boyasına bulanır, Ondan uzaktır, kendini Ona benzeyerek, kendinde Onu görerek avutur. O ne sever, O ne suret giyer, O ne söyler, O neyi dinler, O hangi davetlere icabet eder, Onu nerede bulma imkanı vardır, O kiminle arkadaşlık eder, Onun yakınları kimlerdir, hangi konular Onu cezbeder, hangi kokuyu sever. Onu söyler, Onu hatırlatır, zaten işi gücü Odur.

Aşık boşluğa, kendine seslenen adamdır,kendindeki boşluğu, durduğu yerle varmak istediği yeri tarif eden, hatta bağıra bağıra ilan eden adamdır. Boşluk ne kadar büyükse, uzaklık ne kadar fazlaysa o kadar büyüktür aşk. Ancak Allah bizim umutsuzluğa düşecek kadar uzakta kalmamızı istemez, belli değil mi ne zaman umudu yitirsek gelir ve gözümüzde büyüyen uçurumları bitiştirir, dağları düzleştirir yolları adımlarımızı hevesle atalım hatta koşalım diye güzelleştirir, yanımıza bize yanımızda olduğunu hissettirecek dost suretler bitirir.

Ne zaman içimizde bir boşluk hissetsek bilelim, bekleyelim, Hak bize o boşluktan gözükecek.

Mona İslam

Sosyal bilimciler matematik öğrenmeli

Efendimiz ümmeti farklılıkları ile beraber sırat-ı müstakim denen orta bir yolda, ümmeten vasaten denilecek bir vasatta toplamaya çalıştı. Onları başarılarına göre sınıflandırmadı.

Bir sınıfta bir öğrenci topluluğunu farklılıklarıyla beraber bulundurmak, onları orta bir noktada buluşturmak, empati yapmalarını, paylaşmalarını, birbirlerinin eksiklerini tamamlamalarını, yardımlaşmalarını temin etmek, onları belirli bir "başarı" hedefine IQ larına göre sınıflandırarak yürütmekten daha sünnete uygundur. Çünkü bu metotla başarıyı sadece IQ ile tarif etmiş EQ denen başarıyı ihmal etmiş olursunuz.

Başarı ahlaktan, merhametten, yardımlaşmadan, eksiğin eksikliğini tamamlama çabasından bağımsız tanımlanıyorsa o başarı bir hedef olmamalıdır.Çünkü bizi doktor, mühendis, bilim adamı, akademisyen kılarken insanlıktan çıkarır.

Aslında bir snıftaki farklılıkları toplamak, bir cami cemaatindeki farklılıkları toplamak, bir toplumdaki farklılıkları toplamak onları homojenize etmeden farklılıkları koruyarak toplamak mümkündür.
Bu alanda çalışan sosyologların batılıların ikide bir şikayet ettiği gibi "entegrasyon" hedefinden vazgeçip "seri toplama" yapmayı öğrenmesi gerekir.
Sosyologların, eğitimcilerin, ve hatta siyasetçilerin, topluluklara hitap eden herkesin matematik bilmesi, özellikle de integral ve seri toplama arasındaki farklı bilmesi, sürekli olmayan parçalı olan kesikli olan fonksiyonları toplamayı becerebilmesi önemlidir.

Nasıl ki enerjinin kuantize olduğu bir fizik anlayışına gelinmiştir. Enerjide süreklilik aranmamaktadır. Toplum bilimde de süreklilik arayışından vazgeçilmeli, süreksiz durumlarla başa çıkmada fiziğin ve matematiğin söylediklerine kulak kabartılmalıdır.

Soru sormak bir şey istemek hakkında

Fütuhat-ı Mekkiye'de bir babda İbnül Arabi gerçek Alim'in sual karşısındaki tavrının ne olması gerektiğinden bahs eder.
Alim kendisine sual sorulduğunda sual soranın seviyesine bakıp "sen bunu anlamazsın" dememesi gerektiğinden söz eder. Bu sadece metoda dair bir tespit değildir. Şeyhe göre o kişi madem ki o soruyu sormuştur, ona o soru sordurulmuştur, öyleyse o kişinin o cevaptan alacağı özel bir yön vardır. Bir payı vardır.
Bediüzzaman'nın benzetmesinden yola çıkarsak belki o zat o sorunun açtığı bahçenin tüm meyvelerini toplayamayabilir, ama onun oradan koparacağı bir meyve vardır, ve vücudunun(varlığının) gelişip serpilmek için o meyveye ihtiyacı da vardır.

Öyleyse o adama "sen anlayamazsın" diyen alim meseleyi anlayamamakta, ona makamına uygun bir cevap verememekte, bugünkü dille seviyesine inememektedir. Oysa ilmin de bir merhameti vardır. Ve tüm sorular cevaplanmak için sorulurlar. Aksi takdirde kişiden sadır olmazlardı.Ancak alim de bu hususta cahil olabilir ve o zaman "ben bilmiyorum" demesi gerekir.

Arapçada ve İngilizcede soru sormak ile istemek manaları aynı kelimeyle ifade edilirler. Dilin bu verisinden yararlanarak meseleyi istemek, dua etmek kavramlarına taşıyabiliriz.

Biri bir başkasından bir şey isterse istenen kişi isteyene maddi ya da manevi bir şey vermek zorundadır. "Bunu isteyemezsin" diyemez. Madem ki istemiştir, demek ona istetilmiştir. Ya ona istediğini uygun bir makamda vereceksin, ya da bu hususta kendi "fakirliğini" itiraf edeceksin. Belki ona istediğini bulabileceği yön göstereceksin.İsteyenin isteğini tabir edeceksin. Onu anlamsızlıkla suçlamak senin anlamadığının en büyük kanıtıdır. Üstelik o isteğini, ihtiyacını bilmiş belki talep edeceği yeri şaşırmış, sen ise onda tecelli edenin mutlak olarak El Hakim'den olduğunu unutmuşsun. Kendini doğru noktada durur, ötekini yanlış sanmışsın. Senin şaşkınlığın daha büyüktür.

Duaya gelirsek bu çok umut vericidir. Madem ki istekler, meyiller, yönelimler Ondandır. O halde dualara mutlaka karşılık verecektir, ya istediğimizi makamımıza uygunsa aynen verecek, ya bize uygun bir kısmını verecek, ya da bize istediğimize ulaşabileceğimiz bir başka yön gösterecek, isteğimizi tabir edecek.
 Bediüzzaman'ın diliyle söylersek "Vermek istemeseydi istemek vermezdi"

Madem öyle Allah'tan istesin benden niye istiyor deme hakkın yoktur. Bu rahatlıkla müşriklerin kendilerine gelen muhtaca "Allah'ın doyuracaklarını biz mi doyuralım" demesine benzer. Allah onu senin elinle doyuracaktır. Sen doyuran el olmazsan aç kalan sen olursun.

Bu maddi manevi her şeye kıyas edilebilir. İnsan bu meselede ancak acizim, fakirim, cahilim, isteğine karşılık bir şey veremedim beni affet diyerek kurtulabilir.

Herkesin her sözünü dinlemek, her soruya cevap vermek, her isteyene bir şey vermek zorunda mıyım diyenler ne kadar kibirli, ne kadar Peygamber ahlakından uzak olduklarına bir bakmalıdırlar. Münafıklar da onu "Herkese kulak veriyor" diye eleştiriyorlardı.

BANA BENİ BUL!


15 Eylül. Bugün doğmuşum ben. Görmedim, annem babam öyle dediler inandım görmediğim birçok şeye yalan söylemediklerinden, yalan söylemek için hiç bir sebeplerinin olmadığını bildiklerimden gelen birçok habere inandığım gibi.

İnsan doğum günlerinde nereye bakar, geçmişe mi? Belki geleceğe...
Belki en çok kendine bakar, ne olduğuna, kimliğine, kişiliğine, ne olmak istediğine, hayallerine, ne olamadığına hayal kırıklıklarına. En çok da izlediği yola bakar, nereden nereye geldiğine, ne çok değiştiğine.Bir muhasebe zamanıdır doğum günleri. Buruktur kendi hesabını kitabını yapmak, belki de bu burukluğu gidermek için isteriz hatırlanmayı, kutlanmayı, hatta hediyeler almayı.

Bugün beni en şaşırtan şey, yapamam sandıklarımı yapmış, yapabileceğimi sandıklarımı ise becerememiş oluşum. Şaşkınım, bu ancak kendimi yanlış tarif etmiş olduğumun bir ispatı. Ben kimim sorusuna yanlış bir cevap vermişim, beni yanlış teşhis etmişim. Ben sandıklarımın bir kısmı anne babamdan, bir kısmı yaşadığım ortamdan, bir kısmı hayal kırıklıkları ve yanlış seçimlerden kaynaklanmış bir kabukmuş. Kabuğu soyunca içinden çıkan ben bambaşkaymış. Ama bu şimdiki beni doğru teşhis ettiğim anlamına gelmiyor tabi. Belki de soğan gibi kat kat kabuğum var ve her seferinde bir kabuğu daha atınca "ben buyum" diyeceğim, her seferinde yeniden yanılacağım.
Bildiğim kendimi bilmediğim.
Anladığım şu ki, insan kendini kendi tecrübeleri ile ya da etrafındakilere kıyasla tanıyamıyor.
Bize kendimizi anlatacak içimizi özümüzü, değişmez benimizi, yahut hedeflenen, tasarlanan benimizi anlatacak biri gerek.
Bugün anlıyorum ki biz vahye, peygambere, mürşid-i kamillere sadece Allah'ı tanımak için değil, kendimizi tanımak için de muhtacız. Aslında onlar bize Allah'ı anlatıyorlar ki Onda kendimizi görebilelim. Aynıyla Onu yansıttığımız, yahut zıddıyla Onu tanıttığımız, yahut üstümüzdeki leke ile Onu perdeleyip kapattığımız biçimiyle Onu tanımak, aslında ne olduğumuzu, ne olmadığımızı, ne olacağımızı, nasıl olacağımızı, önümüzde ne gibi engeller olduğunu bilmek demek. Bir nevi kendi tarihçe-i hayatımızı bilmek. Ah kendi romanımızı okumaya ne kadar da muhtacız. Her kitapta kendi kitabımıza dair ipuçları arıyoruz. Oku kitabını denmeden önce okuma denemeleri yapıyoruz, zamanı geldiğinde iyi bir okuma yapabilmek telaşıyla ciltlerle sayfalar karıştırıyoruz.

Hep kafamı kurcalardı, genel olarak bize Allah ve kul anlatılıyor da biz özel olarak kendimizi bu külli kulun içinde nasıl bulacağız? Ben Mona olarak ne işe yararım, ne için tasarlandım, yeteneklerim neler, benden beklenen ne ki hayallerim ne ola. Bunu hiç bilemedim.
Şimdi tevehhüm edilen ömür yolunun yarısında yavaş yavaş hissediyorum ki bizim zaten herkesin ve her şeyin Rabbi olan Allah'ı tanıdığımız yok, alemlerin Rabbine hamdolsun derken sadece nebiyi taklid ediyoruz, biz genel ve külli kulu da bilmiyoruz. Bizim nebinin öğrettiklerinden, mürşitlerin söylediklerinden tek anladığımız kendi Rabb-i Hassımız. Biz istidadımıza göre duyuyor görüyor algılıyoruz vahyi de. Bu yüzden bizim zihnimizdeki kul, aslında biziz. Ve aslında işittiğim mesaj bana genel bir kulu, bir insanı değil Mona'yı anlatıyor.
Bu yüzden her birimizin anlayışı fehmi seyr-i süluku biricik, bu yüzden kitabı sadece kendimize gelmişcesine okumalıyız, çünkü zaten öyle.

Ötekine berikine gelmiş olanı, insanların Rabbini, alemlerin Rabbini ancak kamiller tanıyor, bu yüzden de sana bana konuşabiliyorlar, bu yüzden seni beni kendileri gibi ve bizden daha iyi tanıyorlar. Onlar bize bizde bakmıyor ki, Onlar bize Hak'ta bakıyorlar. Onun aynasında alemi seyrediyorlar. Yine bu yüzden bizim ötekine berikine öğretmenlik yapma çabamız beyhude. Kendini bilmeyen başkasına nasıl birşey öğretsin.
Bu yüzden sadece yüksek sesle konuşurken bizi işiten başkalarına kendi yollarını bulurken edeceğimiz yardım bir mutlu tevafuktan ibaret.

Allah'ın rahmetinden ism-i Hadi'den, Nebinin şefaatinin eseri, tüm mürşid-i kamillerden gelen bir himmet diliyorum bugün.
Ya Hadi!
Bana yolumu buldur, bana beni buldur.
Kaybolmama, lüzumsuz sokaklarda dolanmama, işe yaramaz şeylere tutunmama, maksadıma ulaşmada bir fayda vermeyecek insanlara bel bağlamama müsade etme.
Bana ismimi buldur.
Bana Seni buldur.
Sen karşıma çıkmazsan, elimi tutup  "Benim ben senin Rabbin!" diye uyarmazsan, ben Musa gibi çölde kaybolurum.
Çok düşüyorum, elimi bırakma.
Üşüyorum bana da kutlu bir ateş yak.

SEN NE BİLİRSİN Kİ...

Onu sende tecelli ettiği kadar bilebilirsin.
Payın kadar.
Bildiğin sadece sendeki yansıma, sendeki parça.
Sınırlanmış bir Rab.
Alemlerin Rabbini ne bileceksin, senin bildiğin yalnız senin Rabbin.
Senin hususi alemine bakan, onu çekip çeviren biri,
Bir de etrafında gördüğün mevcudatı, bildiğin kadar olanı.
Tıpkı güneşin sonsuz ışığını aya vurup onda sınırlanması bir daireye haps olması gibi.
Hatta belki dolunay bile değilsin.
Evet değilsin.Dolunay ancak kamil olanlar...

Onu ancak sende tecelli ettiği kadar övebilirsin.
Hayatına indirdikleri ile, verdikleri ve iyi ki vermedikleri ile,
Anlardan yakalayabildiklerin, hikmetten idrak edebildiklerin ile,
Güzellikten payın ne ise o kadardır övgün.
Ahlakın kadar sena edersin ona.
Hamdin pek de büyük sayılmaz kendini kandırma.

Onu ancak nefsinde ve afakta ayetlerini gördüğün kadar müşahede edebilirsin.
O ayetlere teslim olduğun, her birinin işaret ettiği anlama uzanabildiğin,
Hakikatleri sezebildiğin, o hakikatler sende olduğu ve hatta sen olduğu kadar görebilirsin.
Aynanda kendine baktığın gördüğünü kendin sandığın sürece Onu nasıl göreceksin.
Sen ortada iken Onu kat kat örtülerle örtmüş, 'ben' karanlığına saklamış iken,
Güneşini küsuf ettirmişken nasıl göreceksin?
Sana verdiklerini bir bir iade edeceksin.
Seni iade edeceksin.
İşte o zaman şehadet ederim ki demenin bir manası olabilir.
Teşehhütte kaldırdığın parmağın.


Onu ancak temizliğin nispetinde tenzih edebilirsin.
Günahlardan arınmışlığın, hatalarını tekrar etmeyişin, tevbelerinde nasuh oluşunla.
Kirliliğini idrak edip kendi karanlığında tulu eden aya bakışınla.
Göklerin ve yerin nuru diye Onu bedenine ve ruhuna çağırışında.
Nankörlüğün şükürsüzlüğün gafletin kepenklerini kaldırıp gözlerinin merteğini temizleyip tenzih edebilirsin Onu.
O zaman 'subhanallah' demenin bir manası olur.
Estagfirullah diyebildiğin ölçüde 'subhanallah' diyebilirsin.

Onu ancak seni sevdiği kadar sevebilirsin.
O sana dönerse dönebilirsin. Gel derse gidebilirsin.
Çağırırsa icabet edebilirsin.
Onun ilk dönüşü seni şereflendirmek içindir.
Beni Adem'e şeref bahş edişinden.
Bu şerefe mukabele eder sen de Ona dönersen, ikinci dönüşü sana hakkını vermek içindir.
Yönelişinin hakkını üzerine vecibe bilmiş sana vaad etmiştir.
Şayet kendi dönüşünü kendinden bilmez, kulluğun gereği sayarsan, hakkın dediğine 'estağfirullah benim bir hakkım yok' dersen, dönüşün Onun katından umduğuna değil bizzat Ona ise, o vakit sana bir daha döner.
Bu kez de ihsanla.

Sevin, bayram et.
O bir şeye döndüğünde ona tam döner. Tüm esmasıyla...
Onun bir dönüşü sonsuzluktur.
Zulmetten kurtuluştur.
Vücud buluştur.
Onun sevgisi bitmez. O sen yüzünü çevirmedikçe yüzünü çevirmez.
Onun nazarından usanılmaz.
Ona doyulmaz.


Bu yüzden Ey Nefsim! Gel "Seni senin kendini bildiğin gibi bilmeyi, senin kendini övdüğün gibi övmeyi, kendini tenzih ettiğin gibi tenzih edebilmeyi, seni sana layık bir mukabele ile sevebilmeyi, seni tam da görmem gereken gibi görebilmeyi nasip et" de.

Onun katında niyetin amelinden hayırlıdır.